सुप्-प्रत्ययाः प्रातिपदिकं च
The sup endings and the prātipadika

प्रथमस्तरात् आरभ्य भवान् “रामः फलं खादति” इति वदति। रामः इति प्रथमा, फलम् इति द्वितीया — एतत् सर्वं जानाति। अधुना पृच्छामः — “रामः” इत्यत्र राम-शब्दात् कः प्रत्ययः? कुतः विसर्गः? अस्य उत्तरं सुबन्त-प्रकरणे लभ्यते।

Since Level 1 you have used रामः, फलम्, गृहे — and in Level 3 you mastered all seven vibhaktis as patterns. Arc B now asks the deeper question: what exactly is added to the stem राम to make रामः, and which sūtras govern it? This level walks through the LSK's subanta chapters, one celebrated paradigm at a time.

पदच्छेदः — अर्थवत् + अधातुः + अप्रत्ययः + प्रातिपदिकम्। “राम” “हरि” “नदी” इत्यादीनि अर्थवन्ति, न धातवः, न प्रत्ययाः — अतः प्रातिपदिकानि। “कृत्तद्धितसमासाश्च” (1.2.46) इत्यनेन कृदन्त-तद्धितान्त-समासाः अपि प्रातिपदिकसंज्ञकाः।

राम, हरि, नदी are meaningful, are not roots, are not affixes — so they are prātipadikas. The companion sūtra कृत्तद्धितसमासाश्च (1.2.46) extends the name to forms ending in kṛt or taddhita affixes and to compounds.

सप्त विभक्तयः, प्रत्येकं त्रीणि वचनानि — एकवचनं द्विवचनं बहुवचनम् इति। “सुपः” इति प्रथमप्रत्ययस्य “सु” इत्यस्य आदिं अन्तिमस्य “प्” इत्यनेन च कृतः प्रत्याहारः — सर्वे एकविंशतिः “सुप्” इति उच्यन्ते। सुबन्तं पदम् — “सुप्तिङन्तं पदम्” (1.4.14)।

Seven vibhaktis times three vacanas. The pratyāhāra सुप् — from the first ending सु to the प् of the last — names all twenty-one. Whatever ends in a sup (or a tiṅ) is a pada, fit to be used in a sentence: सुप्तिङन्तं पदम् (1.4.14). The ṭ, ś, ṅ you see in औट्, शस्, ङे are it-markers; they vanish but trigger rules later.